جای خوب و خلوت
وقتی داشت هفت سالم میشد، پدرم را در حادثهای که اگر اینقدر تلخ نبود شاید از فرط سادگی مسخره مینمود از دست دادم. بعد از بیشتر از بیست سال، دیگر در زندگی من اثری از او نیست مگر جای خالیاش در کنار مادرم و زنندگی عکس مردی که حالا تازه باید پنجاه و پنج ساله باشد روی دیوار با یک روبان مشکی. آخرین خاطرهای که از پدرم دارم دعوایی بود که با من به خاطر شیطنتی احمقانه کرد. جالب نیست که این آخرین خاطرهام از پدری که دیگر صورتش و صدایش دارد از ذهنم میرود باشد؟
اگر من ده برابرِ این چیزی که هستم انسان بهتری باشم با اراده قویتر و تواناییهای بیشتر، باز هم نخواهم توانست پس از مرگ همسرم، هم درسِ رها شدهام را از سر بگیرم و تمام کنم، هم سه پسرم را بزرگ کنم و از آب و گل درآورم. مادرم دستکم ده برابر بهتر از من است.
فکر میکنم شانزده ساله بودم – خندهدار است که درست به یاد ندارم – که پدربزرگم هم در اثر ابتلا به سرطان درگذشت. مرد جالبی بود. من که خیلی دوستش داشتم. دست کم فرصت داشتم این یکی را کمی بشناسم. هنوز هم گاهی یاد تکیه کلامها و رفتارهایش میکنم.
مادرِ مادرم بیشتر از ده سال است که به خاطر سکته مغزی قدرت حرکت دادن نیمی از بدنش را از دست داده. بیچاره مدتها با معلولیتش جنگید ولی یکی دوسالی است که دیگر حتی به کمک چهارپایه و عصاهای مخصوص هم راه نمیرود. این اواخر دیگر حتی از بسترش هم بر نمیخیزد. نمیدانید (یا شاید هم میدانید) که دیدن او چه سخت است وقتی به تنها چیزی که میتوانم فکر کنم روزهایی است که در کودکی به خاطر بیماریِ سرخک یا سرخجه یا آبلهمرغان روزهای متمادی به مدرسه نمیرفتم و در نبود مادرم او به من میرسید و به من چه خوش میگذشت. نمیدانید (یا شاید هم میدانید) که دیدن او چه سخت است وقتی هنوز طعم قرمهسبزی و لوبیاپلوی او زیر دندانم است. نمیدانید، یا شاید بدانید که ندیدن او چه سخت است. ولی میدانم که نمیدانید ندیدن مادرم چقدر سختتر است.
نام این پُستم را گذاشتم «جای خوب و خلوت». شاید بهترین توصیفی که درباره مرگ خواندهام این شعرگونه از آرتور کلارک در کتاب آخر سری «راما» باشد:
شنیدهام که گور جای خوب و خلوتیست
ولی کسی در آنجا تو را در آغوش نخواهد گرفت